Choroby stawu kolanowego należą do najbardziej dokuczliwych schorzeń narządu ruchu ze względu na to, że:
- staw kolanowy jest największym stawem człowieka,
- często ulega urazom,
- jest umiejscowieniem wielu procesów chorobowych,
- jego budowa anatomiczna predysponuje go do łatwej utraty funkcji,
- jego funkcja motoryczna decyduje o wydolności chodu,
- na dolegliwości ze strony kolan skarżą się za równo młodzi jak i starsi pacjenci.

W wieku średnim i starszym rozwijają się zmiany zwyrodnieniowe stawu kolanowego jako następstwo przebytych urazów, operacji, zaburzeń osi, chorób zapalnych oraz tzw. idiopatyczne zmiany zwyrodnieniowe. Choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego rozwija się u coraz młodszych osób i pod względem częstości występowania zajmuje drugie miejsce po zmianach zwyrodnieniowych kręgosłupa.

Leczenie zmian destrukcyjnych (w przebiegu reumatoidalnego zapalenia stawów ) i zwyrodnieniowych jest procesem trudnym, długotrwałym i wielokierunkowym. W zależności od stopnia zaawansowania zmian stosuje się leczenie farmakologiczne (przeciwbólowe, przeciwzapalne) usprawniające (fizykoterapia, kinezyterapia ) oraz chirurgiczne. Jeżeli zmiany destrukcyjne w stawie kolanowym doprowadziły do całkowitego zniszczenia chrząstki stawowej, leczeniem z wyboru jest endoprotezoplastyka. Operacja ta polega na zastąpieniu uszkodzonej powierzchni stawowej sztuczną, odtwarzającą anatomiczny kształt stawu.

Nowoczesne endoprotezy stawu kolanowego odtwarzają prawie fizjologiczny ruch w stawie. Operacje te są bardzo efektywne, pozbawiają chorego całkowicie bólu i zapewniają niebolesne poruszanie się. Stanowią jedno z największych osiągnięć współczesnej ortopedii. O efektywności tych operacji świadczy szybko wzrastająca na świecie liczba tego typu zabiegów, a w Stanach Zjednoczonych liczbowo dorównuje endoprotezoplastykom stawu biodrowego.